"رجب"،فرصتی طلایی برای آماده شدن برای پرواز تا خداست رجب  ماه خداست؛ ماه پر بركتی است كه اعمال بسیاری برای آن ذكر شده است. باید خود را در دریای زلالش بشوییم تا پاک شویم. پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: هر كس یك روز از ماه رجب را روزه بگیرد، موجب خشنودی خدا می شود و غضب الهی از او دور می گردد و دری از درهای جهنم بر روی او بسته می شود.

اعمال ماه های رجب و شعبان، جهت آماده ساختن روح برای شركت در میهمانی ماه مبارك رمضان می باشد. برای درك عظمت ماه رمضان باید از قبل خود را آماده نمائیم.

پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: ماه رجب، ماه استغفار امت من است. پس در این ماه بسیار طلب آمرزش كنید كه خدا آمرزنده و مهربان است.

اولین شب جمعه ماه رجب را لیلة الرغائب نامند. در این شب ملائك بر زمین نزول می كنند. برای این شب عملی از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) ذكر شده است كه فضیلت بسیاری دارد و بدین قرار است:

روز پنج شنبه اول آن ماه  - در صورت امكان و بلا مانع بودن -  روزه گرفته شود. چون شب جمعه شد مابین نماز مغرب و عشاء دوازده ركعت نماز اقامه شود كه هر دو ركعت به یك سلام ختم می شود و در هر ركعت یك مرتبه سوره حمد، سه مرتبه سوره قدر، دوازده مرتبه سوره توحید خوانده شود. و چون دوازده ركعت به اتمام رسید، هفتاد بار ذكر" اللهم صل علی محمد النبی الامی و علی آله" گفته شود. پس از آن در سجده هفتاد بار ذكر "سبوحٌ قدوسٌ رب الملائكة والروح" گفته شود. پس از سر برداشتن از سجده، هفتاد بار ذكر "رب اغفر وارحم و تجاوز عما تعلم انك انت العلی الاعظم" گفته شود. دوباره به سجده رفته و هفتاد مرتبه ذكر "سبوح قدوس رب الملائكة والروح" گفته شود. در اینجا می توان حاجت خود را از خدای متعال درخواست نمود. ان شاء الله به استجابت می رسد.

پیامبر اكرم( صلی الله علیه و آله) در فضیلت این نماز می فرماید: كسی كه این نماز را بخواند، شب اول قبرش خدای متعال ثواب این نماز را با زیباترین صورت و با روی گشاده و درخشان و با زبان فصیح به سویش می فرستد. پس او به آن فرد می‌گوید: ای حبیب من، بشارت بر تو باد كه از هر شدت و سختی نجات یافتی.

میّت می‌پرسد تو كیستی؟ به خدا سوگند كه من صورتی زیباتر از تو ندیده‌ام و كلامی شیرین تر از كلام تو نشنیده‌ام و بویی، بهتر از بوی تو نبوئیده‌ام. آن زیباروی پاسخ می‌دهد: من ثواب آن نمازی هستم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال به جا آوردی. امشب به نزد تو آمده‌ام تا حق تو را ادا كنم و مونس تنهایی تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود و قیامت بر پا شود، من سایه بر سر تو خواهم افكند.التماس دعا

روزنامه جام جم شنبه 89/1/28.

........در فرصتي كه ايجاد مي‌شود از حجت‌الاسلام مرتضي جعفرپور كارشناس برنامه مي‌پرسم با وجودي كه مردم از شنيدن برنامه‌هاي معارفي لذت مي‌برند، پاي منبر مي‌نشينند، فكر مي‌كنيد چه مي‌شود كه دوباره گناه مي‌كنند؟!

حجت‌الاسلام جعفرپور با طمانينه خاصي مي‌گويد: «پاسخ به اين سوال را بايد اين طوري داد كه اولا آموزه‌هاي ديني به اين اشاره دارند كه انسان مدام نياز به تذكر دارد. خيلي هم نمي‌شود خرده گرفت به كسي كه پاي منبر مي‌نشيند اشتباه نكند، انسان نيازمند تذكر هرازگاهي است. او بايستي حواسش جمع باشد كه دشمنان قسم خورده‌‌اي مثل شيطان و هواي نفس دارد. همچنان كه برنامه‌هاي معارفي مي‌تواند در رساندن او به مقصود اصلي و سرچشمه سعادت كمك كند، شيطان و هواي نفس هم بيكار ننشسته‌اند و مدام درصدد انحراف او هستند.»

جعفرپور به نقش برنامه‌سازان راديو در راستاي توليد برنامه‌هاي معارفي اشاره مي‌كند و مي‌گويد: «برنامه‌سازي كه براي سحر برنامه توليد مي‌كند بايستي دو ويژگي داشته باشد. اول اين كه انسان‌هاي خاص و ويژه سحرخيز را بشناسد چرا كه يقينا آنها مشتريان خاصي براي راديو به حساب مي‌آيند (به قول مرحوم آقاي مجتهدي كه مدام اين بيت را تكرار مي‌كردند؛ هر كس سحر ندارد از خود خبر ندارد.)

كساني كه سحر دارند و سحرخيز هستند نسبت به خودشان يك شناخت ديگري دارند. پس نيازشان يك نياز اساسي و نياز خاص به شمار مي‌آيد و برنامه‌ساز برنامه ويژه سحر بايستي به اين موضوع آگاهي داشته باشد. ثانيا براساس اين نياز توليد محتوا كند يعني پس از شناخت مخاطب درصدد پاسخگويي به نيازهاي اين چنين مخاطبي باشد. مشتري سحر اين نيست كه الفبا ياد بگيرد. او سحر را شناخته كه بيدار شده، او دنبال فضاي خاصي است كه شناخت بهتري از خدا پيدا كند.............

زهره زماني

انسان را از سه راه مي‏توان شناخت: از طريق شناخت خدا؛ با خود انسان؛ از آثار و لوازم او. اكنون به شرح اين سه مي‏پردازيم:
1. از راه شناخت خدا
گاهي كسي خود را از راه شناخت آفريدگارش مي‏شناسد، چون مي‏داند كه خودش كلمة الله است؛ يعني انسان با شناخت خدا كه فاعل و علتِ هستي بخش اوست، هستي خود را كه همان حيات متألّهانه است، ثابت مي‏كند و خويشتن خود را مي‏شناسد.
شناخت انسان آفرين، بهترين راه معرفت انسان است و عالي‏ترين آگاهي را نيز نصيب انسان مي‏كند؛ معرفتي كه معادل ندارد، چون علت بر معلولْ محيط و مشرف است و يقيناً معرفت معلول از راه علت، بهترين و كامل‏ترين شناخت است.
2. از راه خود انسان
چون معرفت انسان از راه خدا، دور از دسترس انسانهاي عادي است، بهترين راه شناخت براي آنها معرفت انسان با خود انسان است كه همان برهان صديقين درباره انسان، و آيت برهان صديقين درباره ذات اقدس الهي است، چون انسان خليفه خداست، چنان كه معرفت قرآن به قرآن، آيت برهان صديقين درباره «متكلّم» ذات اقدس اوست، زيرا قرآن كلام خداست.
به ديگر سخن، خداي سبحان هم در ثبوت ذات خود از خالق بي‏نياز است و هم در اثبات خويش از دليلي ديگر. خود او دليل بر خويش است: «دلّ علي ذاته بذاته».(1) كلام او يعني قرآن هم نه در اصل تحقّق خود و نه در اثبات و تفسير خود به غير خدا احتياجي ندارد و فقط به خدا نيازمند است؛ يعني كلام خدا در تحقّق خود نياز ندارد كه معاذالله ديگران نوشته باشند و آورده باشند و در اثبات وحي بودن خود نيز به غير خدا احتياجي ندارد و خودش دليل اعجاز آن است.
البته عده‏اي غير عرب براي ادراك اعجاز قرآن از ادبا و علما كمك مي‏گيرند؛ ولي اين نياز خود اشخاص است؛ نه احتياج قرآن؛ مانند شخص نابينايي كه نمي‏داند خورشيد طلوع كرده است و مي‏پرسد كه الان روز است يا شب و به او پاسخ مي‏دهند كه روز است. اين احتياج خورشيد نيست، نياز شخص نابيناست. قرآن نيز براي اثبات اعجازش محتاج حكيم، اديب، فصيح يا بليغ نيست.
خليفه خدا (انسان) هم در اصل تحقّق خود به غير خدا احتياج ندارد و فقط نيازمند اوست و در اثبات حيات متألّهانه‏اش نيز مي‏تواند خودكفا باشد و اگر كسي حقيقت انسان را نمي‏شناسد و از ديگري مي‏پرسد، مانند همان فرد نابيناست؛ نه اينكه حقيقت انسان احتياج به استدلال داشته باشد، پس همان‏گونه كه «آفتاب آمد دليل آفتاب»، «انسان آمد دليل انسان» و «قرآن آمد دليل قرآن».
شايد اگر غير انسان بخواهد انسان را بشناسد، محتاج به استمداد از اوصاف و افعال و آثار وي باشد؛ ولي خود انسان مي‏تواند به غير هويّت اصيل خود نيازمند نباشد.
3. از راه آثار و لوازم
شناخت آثار و لوازم، پس از اثبات اصل وجود است و اصل وجود را هرگز نمي‏توان از راه آثار و لوازم ثابت كرد. راه ضعيف، معيب و ناقص انسان‏شناسي، همين راه شناخت از راه آثار و لوازم است كه شايد توده مردم از همين راه خود را بشناسند. آن‏كه مي‏گويد «من مي‏انديشم، پس هستم»، نمي‏خواهد ثابت كند كه انديشه داشتنم دليل است كه هستم، وگرنه همان نقد مرحوم بوعلي وارد است.(2) او مي‏خواهد خود را از راه آثار خود بشناسد؛ يعني اصل وجود را في‏الجمله احراز مي‏كند و براي تبديل اين شناخت في‏الجمله به بالجمله و بدل كردن متن به شرح يا اجمال به تفصيل، با بررسي آثار و افكار و لوازم و افعال و اخلاق خود به خويشتن خود پي‏مي‏برد.
1.بحار الأنوار، ج91، ص243؛ مفاتيح الجنان، دعاي صباح.
2. براي توضيح بيشتر ر.ك: نقد سخن دكارت در همين نوشتار، ص287.
تفسير انسان به انسان، ص 81-83 .   (اسراء)http://www.esraco.net/main.asp

          سال رو به پایان است وآغاز فرصت دیگری در راه  بیاییم با نگاه به گذشته  ونه باقی ماندن در گذشته برای آینده زیبای پیش رو برنامه ریزی کنیم وخواهان تحولی حقیقی در درونمان باشیم . امسال را به امیداین تحول درونی برای رشدو تعالی  بیشتر كنار سفره هفت سين معنويت وصفا خداي را خالصانه خواهيم خواند كه:

                         یا مقلب القلوب و الابصار

                                            یا مدبر اللیل و النهار

                                                            یا محول الحول و الاحوال

                                                                              حول حالنا الا احسن الحال:   

                                                     نوروز مبارك باد