روزهای بهاری ماه مبارک رمضان، چونان آبی زلال بر کویر خشک دل هامان گذر کرد و رفت و باز ما ماندیم و حسرت آن روزهای ناب؛ دل تنگ از رفتنش و بی قرارِ آمدنِ دوباره اش. اینک بازمانده ای از آن ماه رحمت و تکّه جدا شده ای از آن روزهای الهی به تسلایمان آمده است؛ روز عرفه، تنها امید باقی مانده از گذر آن روزهای آسمانی. خدایا، لطیفا، مهربانا، در این روزها یاری مان کن که رحمت تو را دریابیم و نور رضایت تو را بر دل بتابانیم. از اجابت گوارایت لبریز شویم و ازلذت مناجاتت مست، که این روزها هم خواهد گذشت و باز ما عطشناک رحمت تو خواهیم ماند.
ای هم دم دل های غم زده، ای هم نشین تنهایان، ای فریادرس درماندگان و ای گشاینده اندوه دردمندان، ای همه آرزوی مشتاقان و ای بخشنده ترین بخشایندگان، ای شنواترین، بیناترین و تواناترین، به لطف و مهربانی ات بر گناهانم نسیم عفو و بخشش روان کن. بر گناهانی که نعمتت را دگرگون سازد و پشیمانی آورد. گناهانی که پرده عصمت را می درد و ندای دعایم را باز می گرداند. گناهانی که مرگ را نزدیک می کند و جز تو کسی آن را نمی بخشاید. ای مهربانْ خدای من، گره از کارم بردار، گناهانم را ببخش و از شمیم امیدواری به خودت، دلم را طراوت بخش.
الهی، در جامه خلقتی نیک مرا آفریدی و تعلیمم دادی و هدایتم کردی. تو را بر همه نعمتهایت سپاس می گویم. چه بسیار اندوه و درد که از من دور داشتی. چه بسیار غم ناکی که به شادی بدل کردی. چه بسیار دردها که از من زدودی و چه بسیار بلاها که از آن امانم دادی. ای عزیز، تو را شکر می گویم و از تو می خواهم که در این روز، از هر خیر و رحمت که فرو می باری و هر بلا که می زدایی و هر زلال عافیتی که می چشانی و هر رنجی که دور می سازی، بیش ترین بهره را بر من عنایت فرمایی.
خدایا، منم بنده تو. کوچکی و خُردی ام بر تو پیداست و پریشانی و ناتوانی ام نیز. رحیما، تو را می خواهم و رسیدن به تو را. از تو بر وجود تو دلیل می طلبم و به نور تو به سویت هدایت می شوم. به لطفت ای لطیف، در مقام بندگیِ راستین و خالص درگاهت پایدارم دار. از گنجینه علمت بر من ببخش و مرا در حصار امن خود نگاهدار باش. به تدبیر و علم بی پایانت، از تدبیر ناقصم بی نیازم گردان و به اراده خود، امر دنیا و آخرتم را به نظم آور.
الهی، با همه جسارت و گناه کاری ام، هر گاه تو را خواندم، اجابتم کردی و چون به نیازی دستِ طلب به سویت آوردم، از عطایت سرشارم نمودی. آن گاه که اطاعت تو بجای آوردم، پاداشی فزون به من بخشیدی و چون شُکرت گفتم، به نعمتم افزودی و این همه لطف را بر من سرازیر کردی تا احسانت بر من کامل شود.
عزیزا، کدام نعمت بی حسابت را در شماره توانم آورد و کدام عطا و احسانت را شُکر توانم گفت؟ که نعمتت خارج از شماره و احسانت فراتر از دانایی من است و آن رنج ها و بلاها که از من دور داشتی، بیش از آن همه نعمت و عافیت است که عطایم نمودی و من ازآن بی خبرم. چگونه تو را شکر گویم، ای مهربان و ای بخشنده.
خدایا، لطیفا، چنان فروتن و خاشعم قرار ده، گویی که تو را با آن جلال و عظمتت می بینم و چنان به تقوا و پرهیزکاری عاملم گردان، که رستگاری و سعادت را دریابم. الهی، به آلوده شدن به گناه به شقاوت و بدفرجامی ام راضی مشو. قضا و قَدَرَت را بر من مبارک و نیک گردان و چنانم کن، تا در خوش و ناخوش، در خواسته هایت بر من، نه شتابان برخواست تو باشم و نه عذرخواهان و کُند. خدایا، مرا بی نیازی در نفس، یقین در قلب، اخلاص در عمل، بینایی در چشم و بصیرت و معرفت در دین عنایت فرما. ای مهربان، غم و اندوهم را بزدای و عیبم را بپوشان و از خطایم درگذر. شیطان را از طرف من بران و در دنیا و آخرت، برترین درجه خوبی را عطایم کن.